Budzenie się o 2 3 w nocy

Hej wszystkim, piszę tutaj, bo już naprawdę opadają mi ręce i nie wiem, gdzie szukać ratunku, a widzę, że na tym forum wiele z Was przechodzi przez podobne piekło. Mam 44 lata i od kilku miesięcy moja codzienność to jakaś totalna walka o przetrwanie przez koszmarną bezsenność. Zawsze spałam jak suseł, a teraz? Zasypiam z wielkim trudem, a potem budzę się z zegarkiem w ręku o 2:00 albo 3:00 nad ranem. Potem kręcę się w łóżku do rana, a dzień zaczynam z poczuciem, jakby przejechał po mnie walec. Jestem permanentnie zmęczona, rozdrażniona i mam wrażenie, że przez ten brak snu powoli tracę kontakt z rzeczywistością, co odbija się na mojej pracy. Czy to już ten słynny początek perimenopauzy? Czy któraś z Was miała tak w tym wieku i znalazła na to jakiś skuteczny sposób? Błagam, podzielcie się swoimi doświadczeniami, bo ziołowe tabletki i melisa już dawno przestały na mnie działać. Szukam jakiejkolwiek iskierki nadziei, że to minie i znowu będę mogła normalnie przespać całą noc.

Złość menopauzalna – jak nie pozabijać domowników?

Przyznam się Wam: irytuje mnie nawet to, jak mój mąż oddycha albo jak dziecko odstawia kubek. Czuję w sobie taką falę agresji, której wcześniej nie znałam. Jak nad tym panujecie? Macie jakieś techniki oddechowe albo zioła, które naprawdę wyciszają?